Razgovarali smo sa blizankinjama Ivom i Janom Vujisić, studentkinjama treće godine novinarstva na Fakultetu političkih nauka, koje boluju od Morkiovog sindroma, rijetke i progresivne bolesti, o dostupnosti usluga socijalne i dječije zaštite osobama s invaliditetom.
Da li su usluge socijalne i dječije zaštite dostupne osobama s invaliditetom?
Da. Usluge su dostupne, ali uočavamo brojne nedostatke u njihovoj realizaciji, zbog čega veoma često pristup pomenutim uslugama ima samo ograničen broj korisnika. Nama su usluge bile dostupne i mi smo uvijek bile zadovoljne uslugama koje smo koristile, ali to nije dovoljno, mi smo pojedinačan slučaj. Postoji ogroman problem, ili praznina koja počinje od složene procedure, preko neadekvatnog finansiranja, kratkih ograničavajućih ugovora, do neusklađenosti sa individualnim potrebama svakog korisnika. Uglavnom ljudi ne slušaju šta drugim ljudima treba, nego su u fazonu bolje išta, nego ništa. Sve što nam treba daju na kašičicu.
Da li vi lično koristite neku uslugu?
Da, koristimo personalnu asistenciju i pomoć u kući, a radi se o uslugama koje su veoma značajne za naš što samostalniji i produktivniji život. Kao što smo već navele, naša iskustva su pozitivna, ali je problem što nijedna usluga nije kontinuirano dostupna, već uvijek zavisimo od projekata. Usluge se uglavnom projektno finansiraju, tako da su najčešće dostupne
samo za vrijeme trajanja projekta.
Da li su usluge koje koristite besplatne, ili ih plaćate sopstvenim novcem?
Usluge koje mi koristimo su se do sada uglavnom projektno finansirale.
Smatramo da bi ove usluge, kao i one iz oblasti zdravstvene zaštite trebale biti besplatne i dostupne svim osobama kojima su potrebne. Mi, recimo, plaćamo fizikalne terapije, a korišćenje fizikalnih terapija za OSI je neophodno i može se reći da se poistovjećuje sa pravom na život i razvoj.
Upravo zato, sve usluge tog tipa treba da budu besplatne i dostupne svima.
Koje usluge smatrate neophodnim?
Osim fizikalnih terapija, neophodne su usluge personalnog asistenta i asistenta u nastavi, a nerijetko i pomoć u kući, koja je takođe veoma značajna za veliki broj OSI.
Prema Vašem mišljenju, na koji način bi se trenutno stanje u ovoj oblasti moglo unaprijediti?
Trebaju se organizovati paneli ili sastanci na kojima bi oni sa određenim potrebama mogli da kažu šta im treba, a oni kojima te usluge nisu potrebne, a ograničavaju naša prava, određujući šta nam je i u kojoj mjeri dostupno, treba da čuju i reaguju u skladu sa tim, poštujući naša ljudska prava i urođeno dostojanstvo.
Intervju je kreiran u okviru projekta: “Jednakošću do dostojanstvenog života OSI u Crnoj Gori“, koji sprovodi Savez slijepih Crne Gore u partnerstvu sa Udruženjem za podršku osobama sa invaliditetom Bijelo Polje, a finansira Evropska unija kroz podršku za civilno društvo (CSF) i Ministarstvo javne uprave, digitalnog društva i medija Crne Gore.
S poštovanjem,
SAVEZ SLIJEPIH CRNE GORE
Ul. Njegoševa br.6, 81000 Podgorica
Tel: +382 (0)20 665 368, fax: +382 (0)20 665 377
E mail: savezslijepihcg@gmail.com
http://www.ss-cg.org/ , http://www.zaposliosi.me/
Tekst na engleskom možete pročitati i preuzeti u nastavku – Prilikom kreiranja
